Een snufje titanium, een schep AI en de tand des tijds: De Galaxy S24 Ultra in 2026

De Samsung Galaxy S24 Ultra werd enkele jaren geleden met veel bombarie gepresenteerd als de ultieme opvolger van de S23 Ultra. Nu, in 2026, is het een mooi moment om de balans op te maken. Tijdens de lancering was AI absoluut hét buzzwoord; Samsung bracht de slimme functies slim samen onder de noemer ‘Galaxy AI’ en beloofde een indrukwekkende zeven jaar aan softwareondersteuning. Dat betekent beveiligingsupdates en OS-upgrades tot Android 21 in 2031. Hoewel deze telefoon de afgelopen tijd niet mijn vaste daily driver was – ik zit toch behoorlijk vast in de ommuurde tuin van mijn Pixel – is dit het toestel dat ik er veruit het vaakst bij pak als ik over de schutting wil kijken. Elke keer als ik hem ontgrendel, sta ik weer even paf van wat Samsung destijds heeft neergezet.

Samenvatting van de sterke en zwakke punten:

• Pluspunten: Uitstekende accuduur, bizar fel en plat oledscherm, zeven jaar software-updates, oerdegelijke bouwkwaliteit en prima camera’s bij goed licht.

• Minpunten: CPU throttlet iets sneller dan verwacht bij zware belasting, opladen gaat relatief traag voor huidige begrippen, merkbare shutter lag bij het fotograferen.

Onverwoestbaar titanium en een verademend plat scherm

Als je de geruchtenmolen toentertijd had gemist, dacht je op het eerste gezicht misschien dat er bar weinig was veranderd ten opzichte van de voorgaande generaties. Toch was er een gigantische verbetering doorgevoerd: het scherm was eindelijk plat. Dat was echt een gouden zet. Weg waren de frustraties van onbedoelde aanrakingen aan de randen of de S Pen die constant van de curve afgleed. Rondom dat strakke oledscherm zit een symmetrische, dunnere bezel die het geheel een ontzettend gestroomlijnde look geeft.

Bovendien koos Samsung voor een titanium behuizing, net als Apple destijds deed met de iPhone 15 Pro-serie. Eerlijk is eerlijk, ik ben nooit een enorme fan geweest van het flinke gewicht en de hoekige randen. Je stopt deze baksteen niet zomaar achteloos in je broekzak. Maar het ding is gebouwd als een tank. Vandaag nog kletterde mijn S24 Ultra vanaf de eerste verdieping keihard de trap af, zo de keuken in. Het resultaat? Helemaal niks. Geen krasje, geen deukje, geen barst. Het Gorilla Armor-glas doet na ruim twee jaar nog steeds exact wat het belooft. Mocht ik ooit zonder hamer zitten en een spijker in de muur moeten slaan, dan pak ik zonder twijfel deze telefoon.

Een display dat zich moeiteloos meet met de top

Dat platte scherm is visueel nog steeds een pareltje. Met een piekhelderheid van 2.400 nits was het destijds superfel, en hoewel mijn huidige Pixel 10 Pro XL inmiddels de 3.300 nits aantikt, is het verschil in de praktijk nagenoeg nihil. Buiten in het felle zonlicht is alles nog steeds perfect af te lezen. Gezien de schermproblemen waar de veel nieuwere Galaxy S26 Ultra nu mee kampt, voelt het display van de S24 Ultra stiekem zelfs als een betere deal. Het is een toestel dat twee volle jaren heeft overleefd zonder ook maar een moment irrelevant of verouderd aan te voelen.

Prestaties: Een oude chip die van geen ophouden weet

Een opvallend detail tijdens de release was de tweedeling in processors en prijs. Waar de reguliere S24 en S24+ (die 50 euro goedkoper in de markt werden gezet) een Exynos 2400-chip kregen, werd de Ultra (die juist 50 euro duurder werd) uitgerust met de Qualcomm Snapdragon 8 Gen 3. We merkten destijds al op dat deze chip wat sneller throttlet, maar daar merk je in het dagelijks gebruik eigenlijk niets van.

Dat klopt twee jaar later nog steeds. De interface is botergeil; apps openen direct en al mijn swipes en gebaren worden zonder enige vertraging geregistreerd. Het voelt minstens zo vloeiend als op mijn Pixel 10 Pro XL. Toen ik de benchmarks erbij pakte, bleek dat de Snapdragon 8 Gen 3 zich probleemloos kan meten met de Tensor G5. Op single-core prestaties gaan ze gelijk op, en bij multi-core en zware productiviteitstaken pakt de Samsung zelfs vaak een lichte voorsprong. De GPU presteert vergelijkbaar indrukwekkend. Bij repetitieve, zware belasting zakt de score van de Galaxy inderdaad ietsje in, maar hij blijft qua prestaties en temperatuur akelig dicht in de buurt van nieuwere vlaggenschepen.

Dit robuuste karakter zien we ook terug bij het vertalen, herschrijven en bewerken van foto’s via de Galaxy AI-functies. Waar het destijds als een leuke gimmick werd gepresenteerd, blijken deze tools verrekte handig en draaien ze nog altijd soepel op deze hardware.

Uithoudingsvermogen en die ene achilleshiel

De 5.000mAh-accu doet vandaag de dag nog altijd uitstekend dienst. Zelfs in een tijdperk van silicium-koolstofbatterijen houdt de S24 Ultra zich kranig. Bij het afspelen van video’s gaat hij flink langer mee dan de Pixel 10 Pro XL, en bij taken als browsen, bellen en filmen presteren ze nagenoeg identiek. Het opladen met 45W is wellicht wat traag als je kijkt naar de absurde snelheden van merken als Xiaomi of OnePlus, maar met 62 minuten van leeg naar vol is hij alsnog een kwartier sneller opgeladen dan de Pixel, terwijl hij ook net wat koeler blijft.

Toch is er één aspect dat me altijd is blijven tegenstaan, en dat is de camera. In ideale lichtomstandigheden schiet de S24 Ultra ronduit fantastische platen. Maar de sluitervertraging is soms echt om moedeloos van te worden. Zodra je afdrukt, zit er bijna standaard een vertraging van een halve seconde in, waardoor ik de spontaniteit in mijn foto’s regelmatig kwijtraak. Daarbovenop heeft Samsung er een handje van om de sluiter bij net iets minder licht veel te lang open te houden, iets wat concurrerende toestellen simpelweg strakker en beter afhandelen.